Accessibility Options


Skip to Navigation Skip to Content
A Banner Image with Text: Nepal Disability Portal : Datasets, Reports, Medias and Service Directory.

महासंघले नै ल्याइदियो पुनारामको पुनरागमन


पोहरसाल खुसी फाट्यो जतन गरी मनले जोडें । त्यहि साल माया फाट्यो त्यसलाई पनि मनले जोडें, यसपाली त मन नै फाट्यो के ले सिउने के ले जोड्ने हो । यो गीतको जस्तै पिडा बन्यो पुनाराम बेल्वासेलाई । उनी आजभन्दा २८ वर्ष अगाडि कपिलबस्तु जिल्लाको भालुवाडमा जन्मेका हुन् । उनको घरमा आमा बुबा सहित ८ जनाको परिवार छ ।

परिवारको जेठो सन्तान हुन् उनी । जसले गर्दा सानै उमेरबाट नै घरको आयआर्जनमा सहयोग गर्नु पर्दथ्यो । बढो दुःखका साथ परिवारको जीविका चलिरहेको थियो । यही वेला बुबा एक्कासी विरामी पर्नु भयो । घरमा पैसा थिएन । गाउँमा गरिबलाई पैसा पत्याउने कुरा नी भएन किनकी तिर्नको लागि कुनै आम्दानीको श्रोत थिएन । जसो तसो चन्दा उठाएर भए पनि बुबाको उपचार भयो । बुबालाई राम्रो भयो ।

A person standing in front of building who lost his hand in the accident

त्यस पछि फेरि नयाँ भविष्य सोच्दै गरेका पुनारामलाई एक्कासी अर्को झट्का लाग्यो । जुन झट्का बाचुन्जेल रहन गयो । उनलाई २०६५ सालमा काम गर्ने शिलसिलामा उनलाई  करेन्ट लाग्यो । हतार हतार गर्दै उनलाई अस्पताल पुर्याइयो । तर के गर्ने विधिको विडम्बना उनको दुबै हात काट्नु पर्यो ।

उनी विगतलाई सम्झन्छन् । जब दुवै हात गुम्यो । मलाई संसार नै अध्यारो लाग्न थाल्यो । हात नभएको मान्छेले के गर्न सक्छ भन्ने लाग्यो । कति रात रुदै बसें । सम्झाइदिने कोही भएनन् । बाच्नुभन्दा मर्नु नै बेस लाग्यो । तर जीवनसँग हार खानु हुदैन भन्ने सोच पनि एकातिर आयो । संघर्षको बाटो रोजें । तर कहाँबाट कसरी संघर्ष गर्ने बाटो खोज्दैथिएँ । यसैवीच, मैले अपाङ्गता भएका व्यक्तिहरुको हितको काम गर्ने संस्थामा पुगे । त्यहाँबाट म गाविसमा रहेको अपाङ्गता भएको व्यक्तिहरुको समुहको सम्पर्कमा पुगे  । मैले आफूले पाएको दुःख र अपहेलनाको वारेमा सुनाए । मैले भनें,  म गाउँको विद्यालयको  परिचर हुँ । अपाङ्गता भए पछि यसले केही गर्न सक्दैन भन्ने कुरा शिक्षकहरुको बीचमा छलफल हुन थालेछ । मलाई विद्यालयवाट निकाल्ने योजना बनेको रहेछ । जुन कुरा मैले थाहा पाएँ ।  म जागिरबाट निकालिए भने कसरी परिवार पाल्ने भन्ने कुराले मानसिक चिन्ता बढिरहेको थियो । आफूले भोगेको सबै कुरा समुहमा सुनाएँ । पछि समुह मार्फत त्यो कुरा महासंघको जिल्ला च्याप्टरमा पुग्यो । महासंघका प्रतिनिधि र प्रधानाध्यापकबीच कुराकानी भएछ । मेरो जागिर बचाउन अनुरोध गरिदिनु भयो । महासंघको अनुरोधलाई स्वीकार्दै मलाई काममा निरन्तर लाग्नको लागि सहयोग पुग्यो । यदि जिल्ला च्याप्टरले पहल नगरिदिएको भए मेरो जागिर नै जाने थियो ।

मैले निकै मेहनत गरी काम गर्दै थिएँ । एक वर्ष पछि मैले काम गरिरहेको विद्यालयमा एउटा शिक्षकको  दरवन्दी खाली हुन पुग्यो । मेरो योग्यता पनि थियो । मैले शिक्षा शास्त्रमा प्रविणता पत्र तह पास गरेको थिएँ । मलाई शिक्षक भएर काम गर्ने रहर थियो । तर के गर्ने अपाङ्ग भएका कारण मलाई राख्न मान्दैनन् होला भन्ने लाग्थ्यो । तर के हुन्छ एक पटक कुरा त गरौं भन्ने लाग्यो । त्यसपछि मैले आफ्नो कुरा समुहमा भनें । त्यसका लागि समुहले पहल गर्ने बचन पाएँ । यसका लागि महासंघका प्रतिनिधिहरुले पनि धेरै पहल गर्नु भयो । अन्ततः सफल भइयो र गाउँ कै विद्यालयमा शिक्षक भएँ ।

मेरो विद्यालयमा काम गर्ने शैली फेरियो । अब म घण्टी बजाउने हैन बालबालिकालाई पढाउन कक्षा कोठामा जान थालें । म धेरै खुसी थिएँ । केही समय पछि मलाई यसले लेख्न पनि सक्दैन  भनेर निकाल्ने प्रयास पनि भयो । त्यो समयमा पनि महासंघले खबरदारी गर्यो । मैले निरन्तर रुपमा काम गर्ने अबसर पाएँ । वि.सं.२०७० सालको शिक्षक सेवा आयोगवाट स्थायी शिक्षकको लागि सिफारिस गर्यो । तर  मैले काम गरिरहेको स्थानमा अर्को शिक्षक ल्याउनको लागि विद्यालयले माग गरेछ । यसले फेरि तनाव थप्यो । घरबाट टाढा गएर बस्नु पर्ने भयो । परिवारबाट अलग हुनु पर्ने भो भन्ने लाग्यो । मलाई तनाव भएको कुरा सबै  समुहमा सुनाएँ । त्यसपछि महासंघको पहलमा  जिल्ला शिक्षा कार्यालयमा विभिन्न चरणमा बैठकहरु भए र  अन्तमा त्यही विद्यालयमा काम गर्नका लागि जिल्ला शिक्षाबाट नियुक्ति पाए । मलाई महासंघले हरेक समस्याहरुमा सहयोग गर्दै गयो । मेरो लागि निरन्तर प्रयास गर्यो ।  अहिले म त्यही विद्यालयमा शिक्षक भएर  काम गरिरहेको छु । म धेरै खुसी छु । परिवार र गाउँका बालबालिकालाई शिक्षा दिने काम गरिरहेको छु ।

यदी महासंघले यति धेरै पहल र सहयोग नगरिदिएको भए मेरो नोकरी रहने थिएन । मैले मागेर जीवनयापन गर्नु पर्ने थियो । हाल म विद्यालयमा पढाएर वार्षिक २ लाख आम्दानी गर्छु । आफ्नो परिवार राम्रोसँग चलाएकोछु ।  अरु शारीरिक अवस्था ठीक भएर पनि केही नगरेको र आफूमा अपाङ्गता भएर पनि समाजका बालबालिकालाई शिक्षा दिन पाएकोमा गर्व लागिरहेको छ ।

(यो लेख महासँघको असल अभ्यास पुस्तकमा छापिएका लेखहरू मध्य एउटा हो। यस प्रकाशनका अन्य लेखहरू पढ्न यहाँ जानुहोस्।)

The pictures, news articles and other materials published in this website is property of NFDN. These materials can't be used in any other media of any form without our prior written or verbal permission. Please contact us for permissions to use them. In any case, proper credit/reference must be given to such articles and pictures whenever it is used in any medium. Read Our Terms of Use.
We have tried our best to make this website and its contents accessible to people with all abilities. If, for some reasons, any part of this website is not accessible to you, then please write an email to us at webmaster@nfdn.org.np and we will try help you.

web
stats
times since January, 2015.